Kalp, kurduğu güzel hayallerle yaşarmış.
Sevgi tohumlarını ekip, seyre dalmış.
Fakat bir zamansız yağmur sanki göğü yarmış,
O tohumlardan geriye sukutuhayal kalmış.
Kendini hep gülümsemelerle avutmuş.
Aşk ağacı meyvesini verir elbet, diyormuş.
Yazık, zamansız yağmuru ne çabuk unutmuş.
Şimdi o ağacın başında oturup ağlıyor,
Gözyaşları toprağı zalimce ıslatıyormuş.
