Bir nefesi dahi huzur içinde alamıyor
Duygularım kendinden asla emin olamıyor
Uykuya müebbet kalbim bir türlü uyanamıyor
Ne yaşıyor gönlünce ne de huzurla ölebiliyor.
Duyduğu güzel sözleri hep kötüye yoruyor
Geleceğe dair bir tutam umut besleyemiyor
Uykuya müebbet kalbim umuda gözünü açamıyor
Ne yaşıyor gönlünce ne de huzurla ölebiliyor.
Bir çift güzel göze bir bakışa muhtaç gibi yaşıyor
Yardan gayrı kimsenin varlığı kâfi gelmiyor
Uykuya müebbet kalbim gözleri görmüyor
Ne yaşıyor gönlünce ne de huzurla ölebiliyor.
Hasret uykusundan ne yazık uyanamıyor
Uyku zannettiği ölümdür bilmiyor
Sonu ölüm sonu zulüm gözünü zulme kapıyor
Kalp gözünü kapattıkça öldüğümü göremiyor
Uykuya müebbet kalbim gözlerimiz açılmıyor
Yâr bilmez ben göremez hayat akıp gidiyor
Beklediğim mutluluk bir türlü gelmiyor
Uykuya müebbet kalbim, uykusunda hüzne dalıyor
