Bir nefesi bile eskisi gibi huzurla alamıyor
Duygularım kendinden asla emin olamıyor
Uykuya müebbet kalbim bir türlü uyanamıyor
Ne yaşıyor gönlünce ne de ölebiliyor.
Duyduğu güzel sözleri hep kötüye yoruyor
Geleceğe dair bir güzel umut besleyemiyor
Uykuya müebbet kalbim umuda gözünü açamıyor
Ne yaşıyor gönlünce ne de ölebiliyor.
Bir güzel bakışa muhtaç yaşıyor
Yardan gayrı kimsenin varlığı kâfi gelmiyor
Uykuya müebbet kalbim gözleri görmüyor
Ne yaşıyor gönlünce ne de ölebiliyor.
Yârim haset uykusunda, yazık ki uyanamıyor
Uyku tatlı gelse de öldüğünü bilmiyor
Sonu ölüm sonu zulüm gözünü zulüme kapıyor
Kalp gözünü kapattıkça öldüğümü göremiyor
Uykuya müebbet kalbim gözlerimiz açılmıyor
Yâr bilmez ben göremez hayat akıp gidiyor
Beklediğim mutluluk bir türlü gelmiyor
Uykuya müebbet kalbim, uykusunda hüzne uyanıyor
Muhammed Furkan Geldi
