Kalp denen kurak çölde şifâlı sevgi gülleri açan
Kökleri umuda bağlı ağaç misali
Ben: zehirli sarmaşık, ölüm ve korku salan.
Sen, umudumu yeşerten can suyu misali
Bir anda eyledin huzurumu bitap
Dalında gördüğüm her meyve serap
Kahroldum, yüreğime dön de bir bak
Olma, kırk yıllık bir düşman misali
Mutluluktan eser yok, bilmem ki neden.
Her gün can biraz daha çıkar tenden
Anladım başka yol yok gözyaşı dökmekten
Sensizlik dünyamı dar eden bir illet misali
Hiç mutlu olur mu kalbi kara insan?
Bir haset uğruna çok canlar yakan
Sensin kara kalpli birine inanan
Fazlaca iyi niyetli bir dost misali
O güzel kalbinle şu dünyada teksin
Yârimsin, ailem, bana benden ötesin
Sesimi duyarsın da, aşkıma gelmezsin
Ölümden önceki son sınav misali
Muhammed Furkan Geldi
