Hüzne mecbur olmuş hep iyi insanlar
Bilmezler mecburluk mu mecnunluk mu yaşarlar
Farkına varmadan hüzne âşık olmuşlar
Yakıp küle çeviren bir güneşe tutulmuşlar
Hüzne mecbur olmuş hep iyi insanlar
Kim gönlünü yaksa sevgiyle bakıyorlar
Öyle tutulurlar ki doğru sözü duymazlar
Bin kere yansa canları kaderden sanırlar
Oysa hüzün kötüdür yakar çoğunun canını
Bazen alır ruhunu bazen varlığını
Sormalı insan kendine peşinden koşmalı mı
Üstüne gidilen ateşte yanmaya razı olmalı mı
Mutlulukta var elbet, doyulmazdır tadı.
Yeter ki tatmak isteyelim açar bize kollarını
Bir ağaç misali sarar bizi dalları
Isınınca istemeyiz bir daha hüzünde yanmayı.
Hüzne mecbur olmuş hep iyi insanlar
Bu korkunç karanlıktan onları çıkarmalı
Sevgiyle sarmalı yine şu güzel dünyayı
Hüzün istenmeyen misafir, mazide kalmalı.
Muhammed Furkan Geldi
