Çarem yok her gün yeniden uyanıyorum
Nefes almak değil bu, acıdan kıvranıyorum
Kalbime çöken kâbusu her solukta görüyorum
Ayrılık hançerinin yarasını kalbimde taşıyorum
Sanki yaşamıyorum da bir nöbet tutuyorum
Nöbetlerim bitsin diye hep gün sayıyorum
Her gün yeniden ayrılığın acısını hissediyorum
Ayrılık hançerinin yarasını kalbimde taşıyorum
Gece oluyor, ben her gece yıldızları izliyorum
Yıldızlar kadar parlak gözlerini düşlüyorum
Yokluğun yadıma düşüyor ben yine ağlıyorum
Ayrılık hançerinin yarasını kalbimde taşıyorum
Gözüm televizyona takılıyor bir sevda izliyorum
Kavuşanları görüyor, hâlime dert yanıyorum
Ne olurdu diyorum ne olurdu kavuşsak
Ayrılık hançerinin yarasını kalbimde taşıyorum
Bazen diyorum belki hâlâ bir umut vardır
O umuda sarılıyorum, dönersin diye bekliyorum
Fakat yaram ağır, umudumu taşıyamıyorum
Ayrılığın yarasıyla gün gün ölüme gidiyorum
