Gönül dağımda artık esmiyor hiç rüzgâr,
Ne sabah güneşi var, ne serin yağmurlar.
Suskundur hep artık, o şen şakrak çocuklar,
Toprağa can olur gözümden akan yaşlar.
Yalan söyleyen insanlar hep yok oldular,
Oysa bi vakit bana can da olmuştular.
Ben lâl oldum, onlar ise beni seyre daldılar,
Mutluydum bir vakitler, kıskanır olmuşlar.
Ne bir selam gönderir, ne yâri sorarlar,
Muhtaçlığım aşikâr, yüzüme bakmazlar
İnsanoğlu çiğ süt emmiş, gönül kırarlar.
Gönül en güzel evdir, bilmez hiç anlamazlar.
Bir başımayım şimdi, nerede o dostlar?
Dostluğu pek olup, dertte hep yek olanlar.
Yemin verip, ardına bakmadan kaçanlar
Dostunu dar gününde sırtından vuranlar.
Gönül dağımda artık esmiyor hiç rüzgâr,
Ne yârdan haber var, ne kalmış eski dostlar.
Cihanda bir ben var, bir de bana can veren,
Anladım, insana ne var ise Hak'tan var.
