Bedenim sensizliğin karanlığında
Işıklar yolumu aydınlatmaya yetmiyor
Dilim hicran zehrinin acısında
En nefis lezzetler acıyı unutturamıyor
Bedenim sensizliğin karanlığında
Aklım o karanlıktan bir türlü kurtulamıyor
Ellerim yaralandı ellerimi bıraktığında
Tabipler o yaraya merhem bulamıyor
Kulağım sessiz ve derin çığlıklarda
Özlemimin çığlığı her gün her gün büyüyor
Ne zaman ki adımı anışın düşse hatrıma
Yalnız o an birazcık huzur duyuyor
Ve gözlerim, gözlerim hep seni arayışta
Bir ümit,bulurum diye çaresiz bekliyor
Ne zaman ki güzel gözlerine baksa
Yaşlar mutlulukla gözlerimden süzülüyor
