Ben hâyâlperestin biri olarak yaşıyorken
Ve hâyâllerim için çabalamaya gücüm yokken
İlham oldun sen bana, ruhumu ısıtan bakışınla
Ve ben bağlandım hayata sana olan aşkımla.
Ne zaman ruhum daralsa ben seni düşlerdim
Çorak toprak misali kalbime gülüşünle su verirdim
Eskisi gibi işlemez artık ruhum yaşasam da
Sen dönene dek sevdiğim, eksiğim hep hayatta
Furkan deseler de bana, doğruyu yanlışı bilmezken
Kendimde bin hata varken birimi görmezken
Kendi yanlışlarımı bulduğum doğruluğunda
Kendimi gerçekten sevdim, sana olan aşkımda
Aklımla ve ruhumla seni candan çok severken
Rüyalarımda sen varken, senin sesini duyuyorken
Kendimi de gördüm rüyamda, senden kendime bakınca
O vakit anladım yanlışımı evvelce aklım ermezken
Sönmez aşkın nuruna ben sende tutulmuşken
Kim öldürebilir beni, sende yok olmuşken
Gelirsen can verirsin bana sen bakışınla
Yokluğunda acı verirsin sen, canımı candan alışınla
Muhammed Furkan Geldi
